Doe’t ik fan ‘e week de roukaart ônder ogen kreeg, docht ik bij mysels, wat is dut prachtig: 

Langs meren en velden fiets ik alleen

Genietend van alles om mij heen

Stap ik af om weg te dromen…

Derbij ’n prachtige ôfbeelding fan ’n reesfyts. Dat fytsen, der begin ik ok met want ik hew wel ’s hoord dat Tinus soa in ’t kefee fan Ouwe Laai belânde. De steunpilaren fan CVO waren ok niet weg te slaan út dut kefee. En soa kon ’t ok niet âns dat Jelle en Rommert met Tinus in gesprek rieken. ’t Duurde dan ok niet soa lang of Tinus worde overhaald om as Luwter lid te worren fan CVO. Dut waar niet teugen dovemansoren said. Tinus waar ’n man fan syn woord en binnen no time waar-y speuler bij ’t fijfde fan CVO. 

Der bleef ’t niet bij, want ’t klikte soa goed dat Tinus besloot om ok na Froubuurt te ferhuzen. Eerst naar ’n huurhuus aan ‘e Ouwe Griepstraat en later het-y ’n huus kocht aan de J.P. van der Bildtstraat. Al gau worde dúdlik dat Tinus feul meer in syn mars had en het-y ‘m as siktaris ’t meest profileert bij CVO. Syn weeklikse rubryk in ‘e Bildtse Post met wedstriidferslagen waren over ’t algemeen fermaaklik om te lezen. Kreten als Froubuurster Arena en de road-swarte brigade waren bedinskels út dueze stikkys. Niet alleen as siktaris, maar ok as laider fan ’t eerste elftal hew ik met ‘m samenwerkt. ’t Klikte tussen ons drieën:Tinus, Henk Hoekstra en mijsels. Tegaar met ’n prachtig paar speulers waren wij de eerste Bildtse fereniging die ’t e dârde klasse fan ‘e KNVB beraikte. 

We hewwe doe wel feest had ,want der waar Tinus ok niet fys fan. Hij houde fan gesellighyd en bleef dan ok faak tot an’t eand Al waar ’t soms beter weest om wat eerder naar huus te gaan. Maar al hoe minnigys ok, offens betiid sat-y weer op ‘e fyts. Naast fytsen waar Tinuys ok ’n liefhewwer fan reedrijen. Maar deur syn verminderede gesichtsvermogen nammen de ongemakkys wat te feul teo en riek ’t reedrijen wat na de achtergrônd. Fytsen het-y och soa lang deen: eerst met de Betavusploeg fan tenkstasjon Veenstra en later feul alleen. Syn ferbonnenhyd met CVO is altyd bleven, want doet’t-y al lang in St.-Anna weunde en ik froeg ‘m de frôlysploeg te sponsoren, waar-y fortendaliks beraid om dut inisjatfy te steunen. De frôly hewwe jarenlang met syn naam om ’t sjûrt foetbâld. Dat fon-y mooi en de foto fan ‘e frôlysploeg het niet meer fan ’t kassy in syn kamer ôfweest. Nite alleen an ‘e foetbâlfereniging het Tinus syn steentsy bijdroegen, maar ok an ‘e kaatsfereniging en an feul organisasys in ’t dorp. Bij de kaatsfereniging hat-y syn aigen, na him fernoemde jeugdpartij. In ’t begin waar dut ’n hele heppening met ’n soad kaatsers út ferskaidene dorpen in ‘e buurt. Dernaast maakte hij ’n prominint onderdeel út fan de sundegkemissy fan Froumet. 

Tinus waar ’n man fan foorútgang. Hij waar altijd ’n werk pleigbezorger fan nije dingen. Gelukkig het-y nag de opening fan ’t nije MFC metmake kinnen. Tinus is út Froubuurt verhuusd na St.-Anne. Eerst weunde hij flak bij de sporthal en later in ’t sorgsintrum ’t Bildt. In die tiid bin ik nag faak bij ‘m weest om met myn dochter ’t jubileumboek fan ‘t 50-jarig bestaan fan CVO te realiseren. Dat mooie naslagwerk is deur him skreven. Deur korona is ’t kontakt na de achtergrônd ferdwenen en hewwe wy nag een keer metnander beld. Iedereen wist fan syn swakke gesondhyd, maar ’t tiidstip komt dos nag onferwacht.

Ik dink dat ik rustig stelle kin dat Froubuurt feul te danken het an deuze man, ’n markante man soa-as in de rou-adfertînsy ston. En dan nag even weromkomme op dat lêste sinnetsy op ‘e kaart. 

Stap ik af om weg te dromen, en ben ik bij het einde aangekomen.’ 

Retteketet … ’n lêste groet fan Froubuurt an de Teet. 

Kees Zuidema